મૃત્યુ

થોડા સમય પહેલાં એક સ્વજનની અંતિમવિધિમાં જવાનું થયું. આ મારો પ્રથમ અનુભવ હતો અને હું કદાચ લાગણીથી એમનાથી જોડાયેલો હતો એટલે કે બીજા કોઈ કારણોસર
મને એક અલગ જ લાગણીની અનુભૂતિ થઇ હતી. જો મૃત્યુ જ જીવનનું સત્ય હોય તો લોકો જિંદગી જીવવામાં આટલા ધમપછાડા કેમ કરતાં હોય છે. ખોટું બોલવું, બીજાની ઈર્ષા
તેમજ નિંદા કરવી, ભ્રષ્ટાચાર કરીને લોકોને તેમજ ખુદને લોકો બેવકૂફ કઈ રીતે બનાવતા હોય છે. કોઈ ઓળખીતી વ્યક્તિ સામે મળે તો ‘સ્માઈલ’ આપવાની દરકાર પણ લોકો
નથી કરતાં હોતા.

લોકોએ એ અંતિમવિધિ પણ એક કામની જેમ જ પૂરી કરી હતી જાણે અત્યાર સુધી જે નથી ઉકાળી શક્યા તે હવે ઉકાળી લેવાના હોય. જિંદગી જો આવી જ હોય, એના કરતાં
તો મૃત્યુ જ સારું. મૃત્યુ પછી જાણે બધું જ સ્થિર થઇ જાય છે, એક શૂન્યવકાશ.

 

અપડેટ : મને જે લાગણી થઇ તેને સ્મશાન વૈરાગ્ય કહેવાય અને મોટા ભાગના લોકોને એવો અનુભવ થતો હોય છે, પણ વ્યવહારિક જીવનના આવેગો એટલા તીવ્ર હોય છે કે લોકો ફરી પાછા રુટીન માં લાગી જાય છે અને જ્યારે હું હજી પણ એવી લાગણી ધરાવું છું કદાચ એ જ મારા માટે સારું હશે.

Advertisements

2 comments

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s